ورود به حساب کاربری

نام کاربری *
رمز عبور *
مرا به خاطر بسپار.

گیل یار

 

poorhadi1
وی در سال 1332 در بخش خمام از توابع رشت به دنیا آمد تحصیلات ابتدایی را در زادگاه و تحصیلات متوسطه را در رشت و انزلی به پایان رساند. پس از چندی به کشور المان رفت و نزدیک دو دهه از زندگی خود را در آنجا گذراند و در سال 1380 به ایران بازگشت و به طور جدی در حوزه ی زبان و ادبیات گیلکی به پژوهش پرداخت دو کتاب بررسی ویژگی ساختار زبان گیلکی و گویش رشتی و کتاب بادبامو ورشین باورد (دفتر شعر گیلکی) از وی منتشر شده است.

***************************************************************

نمایش گیلکی

...هتو پا ماله دره تا

هتوپاماله دره، انگاره ي ايتا بازييه، داستان وُ نمايش مييان.

 

هم انه، هم اون.

نه انه، نه اون.

ويشتر ايتا وامجه ،دس گرمی نیوشتن ره

          ايتا درازه تني بي.

          چپ دس اوسرجا كش اَشپزخانه يه، باايتا دوسته در و ايتا واوسته درچك.

          درچه چبني جير، صانه پيش رو، اي دس ميز و دونه سانه لهستاني اوستول اكش اوكش نها.

          ميز سر ايتا تونگ آب و اي دس آب خوري اونه دُر و ور ديچه نها.

          ايتا ديواركوب، درچه جُر بوكوفته نا.

          دونه سانه عسک قاب  ديواره اكش اوكش دوچكسته نها.

          صانه خوت دوکشاستیه، ايتا نورسوك جه بوجُردتابه اوتاق كشا، اي لوشا فتابه.

          ايتا سورخه پاپوي دوكوده زناي، کولا به سربنا،دس به کمربزه، نورجير بپا ايسا خانه:

                 " تی واستی گل کین بوکوده ،جنگی اسبا زین بوکوده

                   های دگاده،پیش فوراده،سامان بیگیره

          جه من جانانا فاگیره    خدانخاسته،اونی خاست مرا بپاسته

          هسا پابه زنجیلا گه،جه خوزندگی سیرا گه.

          باوردم ازاد ببه باز،شاد ببه باز.

          بورسین اونه بنده،کی بختربمانه زنده...  "

          نور دوكشايه، زناي تاريكي مئن اويرا به، صانه دوبارده روشنابه.

          ايتا پيرمرداي زمين سر نيشته، خوجورافا دوكوداندره

          ايتا پيرزناكم، ميز و صندلنا ايتا كونه شالکی ارا پاكا كوداندره

           *************************                                                                                                                          

          مرداي: دانم ترا جختراشو

           زناي: جه كويا داني؟

          مرداي: آخر خيلي زمات شينه.

           زناي: خُب ببه، كي چي! (هوتوشالکی ارا رف چيك چيناپاكا كوداندره)

          مرداي: خيال كونم الانه، بلگي يم ترا ياد ببه،نانم..

           زناي: مرا همه چي ياده، هيچي مرا جخترانشه،

           مردای:اهه تی جان گی

          زناي: خايي ترا بگم، اولي بار، بعد اون همه پيغام و پسغام، قرار بوبُ كس كسا بيدينيم،     كويابو، چي دوكُوده بي،تی خاطردینه  چوتو تي رنگ وسومات واگرداسته بو، تي دس پركسي، الكي تاوه دابي تي كُت جيب کشه مئن. تي كُت جلوراس بو، اون پولوكام تاهبه سردَوِسته، ايتا سورخ فوكولم تي گردن وارگاده، بازم خايي بگم ...

          مرداي: واقعن ترا  ياده. (جوراف دوكودنا توماماكونه، ايسه زناكا كالاكال فنديره))

          زناي: بس چی ،مرا خيلي چيزان ياده كي ترا ياد نييه، نانم چره فكركوني تو بهلولی من لارتورف.

          مرداك لب كونا خنداشه گه: الان ترا گم چره (خو دسا زمين جا اوسانه نهه خو پا زانوسر) ان خاني كي هيزاردفا خانه جا بيرون آيي، درا چفتا كوده پس، ترا ياد آيه كي كيليد گوشا اونسادي بازين هه در پوشت با ايلنگي بئسي اَپا او پا بوكوني، ياكي بيشي همساده خانه تي خون خونا بوخوره، تا من واگردم بايم، خُب اگر ترا هيچي جخترانشه، چوتو اَ اتفاق هيزاردفا دكفه، بازم دكفه؟ (جه خو جا ويرسه، خو كُتا كي وارگاده نا وگيره دوكونه، ايبچه تينيبي يا سراجُر سراجير شه، سرجاكش ايتا اوستول  سر فوروز اَيه.)

          زناي كوئنه پارچه هوا مييان فلاكانه، دوبارده شروع كونه ايچي ديگرا پاكا كودن گه: كبچي لبچي يا گه «اقزونا مناباخ،" به تخت سر، بيدين كي، كي يا چي گه، نه ان كي ترا هيچيِ يادا نشه،  پس چره تو هيزاردفا اَهيزارتا پيله كانانا بيجير شي بازون كوناكونا فرنه كشان واگردي، كي اَچي يا اونسادي، اوچي يا فراموشا كودي؟ هله خُبه كي همه تا صُب را دنگفته ترا گم، هيچي يا جختراندايي!

          مرداي: اونقد كي درازه روده گي كوني، هتو وينرشته، دس و ديم نوشورده تي چيليك دان واوه، چي چي نن مانستان چيرچيركوني، منكي هيچي،روستمم ببه، جه هوش و حواس دكفه.

          زناي خوشاليكي يا باز هوا ميان فلاكانه، مرداكا زرخاشو فندره گه: هميشك خودا هتوبي، تي ناما نهي تي همساده سر، ترا خودا حريف نيه، خايي من حريف ببم.

          مرداي ايبچه نرما به گه: ولانشتي بگم، اونقد گب به گبا كودي، مي ارا چانه به چانه بامويي كي مرا ده لاب جختراشو چي خاستم بگم، باختاواره خانه خراز ونلانه ادم لبله به جير بايه.

          زناي: خُب واچرخان بوگو چي بو.

          مرداي: هيچي مرا ده جخترا شو. (رادكفه تينيبي جا بيرون شه. )

          صانه تاریکا به

         کس به کس خوردن چیک چینه صدا ایه.....         

    ۲

هوتو هو اولي بار مانستان ايتا گوشا نور فتاوه، هوسورخه پاپو زناي بازم هو آوازاخانه واويرا به، صانه دوبارده روشنابه.

          پير مرداي كرا خو جورافا كانداندره، بازون كي كانه ويرسه خو كوتا ايتا اوستول دسته سر وارگانه، زناكم ايسا مرداكا فنديره.

          مرداي: راستي داني چي خاستم بگم؟

          زناي: اكه؟

          مرداي: هه چن روز پيش.

          زناي: من كي دومايه مي زاك  خانه ايسا بوم.

          مرداي: نه، مي منظور قبل تي شوئنه.

          زناي: قبل اونم كي اما كس كس ارا قاربيم.

          مرداي: خُب تي تخصير بو.

          زناي: بازم خايي شروع بوكوني.

          مرداي: من كي شروع نوكوده بوم، تو بي شروع بوكوده بي.

          زناي: لا اله الا (زناي ايتا ايتا شام اثاثا آوره سفره سر نهه كي تينيبي تان واشاده نا))

          مرداي: لا اله الا ناره

          زناي: بورسين بيا تي شاما بوخور، ونلان اوي دفا مانستان واكوفتا به، ويري! شام خوردنام تاني بيگي. (مرداي سفره ور نيشينه زناكام هوتو))

          مرداي: نانم چره، ونلاني مي لبله بيجيربايه، هر وقت خايم ايچي ترا بگم، اونقد تاقچه وازكونه مانستان، ايا اويا وازكوني، مرا ده آخر سر جخترا شه كي چي خاستيم بگم.

          زناي: تي شاما بوخور بلگي ترا ياد باموُ.

          مرداي: نه مرانوا

زناي: خاب چي بو بوگو؟

          مرداي: الان مرا ده جخترا شو. (ويريزه آيه صانه جلو زناكا پوشت گوده پاچوكو نيشينه))

          ايميزگاله ايميزگاله نور دوكوشايه، ديواركوب تيك تاك ديبه صانا پورا كونه.

          رشت-  تير85

   عنوان نوشته وام گرفته ازدوست شاعرم"رحیم چراغی"است.

 

 


-------------------------------

حیکایت

ساتراپی

فیلمنامه

 

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

چه کسی آنلاین است؟

ما 85 مهمان و بدون عضو آنلاین داریم