چاپ کردن این صفحه

سیاه مشق

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
نوشته شده توسط  | منتشرشده در: ابتهاج

هوشنگ ابتهاج یکی از شاعرانی است که یکی از تقسیم‌بندی‌های دوران‌ شعر فارسی پس از نیما (در حوزه غزل) را به او اختصاص داده‌اند.

  کتاب سیاه مشق اثر «امیرهوشنگ ابتهاج» غزل‌سرای نام‌آشنای معاصر است. این مجموعه شعرهای سال‌های ۱۳۲۵ تا ۱۳۲۹ شاعر را دربرمی‌گیرد.

ابتهاج توانایی خود را در سرودن غزل در این مجموعه نشان داد به‌طوری‌که تعدادی از غزل‌های او از بهترین غزل‌های این دوران به شمار می‌‌آید.

سیاه مشق یکی از بهترین مجموعه اشعار این شاعر بزرگ است که غزل‌ها، مثنوی‌ها، رباعی‌ها، دوبیتی‌ها و قطعه‌هایی نغز را در خود جای داده است. این کتاب که در سال ۱۳۳۰ منتشر شد هنوز یکی از پرفروش‌ترین کتاب‌های سالانه ایران است.

 

 

بخشی از غزلیات کتاب:

چه غریب ماندی ای دل! نه غمی، نه غمگساری
نه به انتظار یاری، نه ز یار انتظاری

 

غم اگر به کوه گویم بگریزد و بریزد
که دگر بدین گرانی نتوان کشید باری

 

چه چراغ چشم دارد دلم از شبان و روزان
که به هفت آسمانش نه ستاره‌ای است باری

 

دل من چه حیف بودی که چنین ز کار ماندی!
چه هنر به کار بندم که نماند وقت کاری

 

نرسید آن که ماهی به تو پرتوی رساند
دل آبگینه بشکن که نماند جز غباری

 

همه عمر چشم بودم که مگر گلی بخندد
دگر ای امید خون شو که فرو خلید خاری

 

سحرم کشیده خنجر که چرا شبت نکشته‌ست
تو بکش که تا نیفتد دگرم به شب‌گذاری

 

به سرشک همچو باران ز برت چه برخورم من؟
که چو سنگ تیره ماندی همه عمر بر مزاری

 

چو به زندگان نبخشی تو گناه زندگانی
بگذار تا بمیرد به بر تو زنده‌واری

 

نه چنان شکست پشتم که دوباره سر برآرم
منم آن درخت پیری که نداشت برگ و باری

 

سر بی‌پناه پیری به کنار گیر و بگذر
که به غیر مرگ دیگر نگشایدت کناری

 

به غروب این بیابان بنشین غریب و تنها
بنگر وفای یاران که رها کنند یاری

 

 

------------------------------------------------------------------------

مطالب مرتبط :

همنشین جان

تنگ غروب

افسانه خاموشی

 

بازدید 331 بار
آخرین ویرایش در شنبه, 07 ارديبهشت 1398 ساعت 21:19
مدیر سایت

آخرین‌ها از مدیر سایت