|
موقعيت و تاريخچه
روستاي قلعه رودخان از توابع بخش مرکزي شهرستان فومن، با مختصات جغرافيايي 49 درجه و 15 دقيقه طول شرقي و 37 درجه و 6 دقيقه عرض شمالي، در 22 کيلومتري جنوب غربي فومن و 47 کيلومتر رشت قرار دارد. اين روستا در ناحية کوهستاني استقرار يافته و از شمال و جنوب به اراضي جنگلي، از شرق به روستاي حيدر آلات و از غرب به روستاي فوشه محدود شده است. اين روستا، تحت تأثير اقليم معتدل کوهستاني، زمستانهاي سرد و تابستانهاي معتدل و مرطوب دارد. ميزان بارندگي سالانه آن 1732 ميليمتر گزارش شده است و از سطح دريا در حدود 700 متر ارتفاع دارد. رودخان، مخفف رودخانه است و قلعه رودخان، نام قلعهاي است در نزديکي رودخانه که طي قرنها، از مراکز حکام گيلاني بوده است. عبدالفتاح فومني در کتاب تاريخ گيلان از اين قلعه ياد کرده است. سلاطين اسحاقوند، که نسبت خود را به اشکانيان ميرساندند، از سال 550 تا 1002 هـ . ق بر قسمت اعظم اين مناطق حکمراني داشتهاند و از اين قلعه (با توجه به موقعيت دفاعي ممتاز آن)، به عنوان مقر فرمانروايي استفاده نموده و به دفعات در تجديد بنا و مرمت آن همت گماشتهاند. هدايتخان، حاکم فومن در سال 1175 هـ . ق به هنگام قيام عليه کريمخان زند، قلعه را بازسازي کرده است. از تاريخ احداث قلعه، اطلاع دقيق در دست نيست، اما کارشناسان، ساخت آن را به دوره ساساني نسبت دادهاند که در قرن 5 و 6 هـ . ق در زمان حکومت سلجوقيان تجديدبنا شده است. در کتاب «از آستارا تا استرآباد»، قلعه روخان سومين بنا، از بناهاي عجيب هفتگانه گيلان معرفي شده است. مردم روستاي قلعه رودخان به زبانهاي تالشي و گيلکي سخن ميگويند، مسلمان و پيرو مذهب شيعه جعفري هستند.
الگوي معيشت و سکونت
براساس نتايج سرشماري سال 1375، روستاي قلعه رودخان 714 نفر جمعيت داشته است که در سال 1385 به 742 نفر افزايش يافته است. درآمد بيشتر مردم روستاي قلعه رودخان از فعاليتهاي زراعي و دامداري و پرورش کرم ابريشم تأمين ميشود. گروهي از مردم، در بخش خدمات و صنايع دستي اشتغال دارند. بيشتر اراضي مزروعي روستا، به کشت برنج اختصاص دارد. از ديگر محصولات زراعي روستا ميتوان به لوبيا، سيب زميني، چاي و صيفيجات اشاره کرد. پرورش گاو، گوساله، گوسفند و بز نيز رواج دارد و گوشت و انواع فرآوردههاي لبني مانند شير، ماست، کره، دوغ، روغن و لور از محصولات دامي اين روستاست. پرورش کرم ابريشم، طيور خانگي و ماهي قزلآلا نيز رايج است. يک کارگاه چايسازي، 3 واحد مرغداري صنعتي و 1 کارگاه برنجکوبي در اين روستا وجود دارد. زنان روستا با توليد صنايع دستي مانند چادر، شال، جوراب و دستکش در بهبود وضع اقتصادي خانوار مشارکت دارند. روستاي قلعه رودخان در حاشيه رودخانه، با بافت مسکوني خطي، به صورت نسبتاً متمرکز استقرار يافته است. خانههاي بافت قديمي روستا، در دو طبقه بنا شدهاند. کف کرسي آنها از الوارهاي چوبي و کاهگلي ساخته شده است. از طبقه پايين در فصل زمستان و از ايوان و طبقه بالا در فصل تابستان استفاده ميشود. در خانههاي جديد، اتاق خواب، آشپزخانه، اتاق نشيمن و سرويس بهداشتي به سبک واحد مسکوني شهري اجرا شده است. ايوان و سقف شيرواني در هر دو بافت قديمي و جديد وجود دارد. مصالح خانههاي جديد شامل آجر، آهن، سيمان، گچ و ورق گالوانيزه است و در ساخت خانههاي قديمي، از مصالح بومي خشت، چوب و کاهگل استفاده شده است. حريم خانهها، به وسيله ديوار يا پرچين از هم مشخص و تفکيک شدهاند.
جاذبههاي گردشگري
مسير دسترسي به قلعه رودخان آنچنان زيبا و باشکوه است که هر گردشگر صاحب ذوقي را به وجد ميآورد. در اين مسير، پس از عبور از روستاي حيدر آلات و طي 3 کيلومتر جاده خاکي، اراضي پارک جنگلي قلعه رودخان آشکار مشود. پس از عبور از پل چوبي زيباي رودخانه، مسير پياده سنگفرش آغاز ميشود. اين مسير با دسترسي بسيار زيبا همراه با جنگلهاي سرسبز است که جريان رودخانه خروشاني زيبايي آن را دو چندان ميکند. اين مسير در ميان مردم و کوهنوردان به دالان بهشت معروف است. بيشترين ايام ديدار گردشگران از اين طبيعت زيبا، فصول بهار و تابستان است. اما پاييز با جلوهاي هزار رنگ و زمستان با برف سپيد، طبعيت رويايي قلعه را براي تمام طول سال قابل گردش و بازديد ساخته است. قلعه رودخان به نام قلعه کهن، قلعه حسامي، قلعه سکسار و قلعه هزار پله نيز معروف است. اولين بار خودزکوه يا خچکو، محقق روسي لهستانيالاصل، در سال 1830 ميلادي به بررسيهاي باستانشناختي اين قلعه پرداخت. قلعه رودخان به مساحت 6/2 هکتار به وسيله 65 برج و بارو و ديواري به طول 1500 متر احاطه شده است. مصالح به کار رفته در آن، سنگ و آجر است ک در بخشهاي آسيبپذير و حساس از ملاط ساروج نيز استفاده شده است. اين قلعه تاريخي از دو قسمت ارگ يا شاه قلعه و قورخانه يا قسمت افسرنشين تشکيل شده و در ورودي يا دروازه آن رو به شمال است و در دو طرف آن، دو برج احداث شده است. بر بالاي دروازه اصلي کتيبهاي نصب شده بود که در حال حاضر، در موزه رشت نگهداري ميشود. فرم کلي قلعه نامنظم و داراي دو بخش شرقي و غربي است. بخش غربي شامل دروازه ورودي، چشمه، حوض، آب انبار، سردخانه، حمام، آبريزگاه، شاهنشين و تعدادي واحد مسکوني است. بخش شرقي کوچکتر از بخش غربي است و شامل دروازه ورودي جداگانه با دو برج بزرگ، زندان، تعدادي واحد مسکوني و در اضطراري (دزددر) است. به نظر ميرسد دوره ساخت قسمت شرقي با قسمتهاي مياني و غربي متفاوت باشد. قلعه شاهنشين داراي دو ارگ و شانزده قراول خانه است؛ قراول خانهها به صورت دو طبقه با نورگيرها و روزنهاي متعدد و مسلط بر محيط اطراف ساخته شدهاند. شاهنشين نيز، از دو طبقه تشکيل شده است. قلعه افسرنشين در ضلع شرقي قلعه رودخان واقع شده است. درون ديوار شمالي و جنوبي قلعه در فواصل نامنظم، برجهايي با اتاقکهاي ديدهباني هشت ضلعي آجري ساخته شده است. همچنين، بر روي ديوارها، منافذ و ترکهايي براي ديدهباني، ريختن مواد مذاب و تيراندازي تعبيه شده است. قلعه رودخان يکي از مهمترين آثار تاريخي است که تاکنون از حوادث روزگار در امان مانده است. مردم روستاي قلعه رودخان مراسم عزاداري ائمه و نيز مراسم ملي عيد نوروز، نوروزيخواني، سيزده بدر، شب يلدا، چهارشنبه سوري و عروس گوله را برگزار ميکنند. همچنين برگزاري واوين مشته در زمان برداشت محصول برنج رواج دارد. از جمله مراسم خاصي که در روستا و در دهه اول محرم برگزار ميشود، مراسم پخت آش سير يا آش فاطمه زهرا (س) و احسان آن بين عزاداران است که به نذري يا خرجي معروف است. کوبيدن به تشت و شليک تفنگ براي آفتابخواهي و پختن آش براي طلب باران از ديگر مراسم ويژه روستاي قلعه رودخان است. انواع بازيهاي محلي به خصوص بين کودکان و جوانان روستا رواج دارد که از جمله آنها ميتوان به شببازي، گرگم به هوا، سنگبازي، هفت سنگ، کتک بازي، خط بازي، قئيش بازي، آسيا بچرخ، مهرهبازي، پوته کله بازي، هاي تخممرغ گنديده، بالابلندي، تاپتاپ خمير، همه گرگ، سوسوک، استوپ سنگي، وسطي و بگير و بستون اشاره کرد. پوشاک غالب مردم روستاي قلعه رودخان، لباس محلي است. زنان روستايي از دامن بلند و پرچين، پيراهن بلند با نيمه تنه، پيژامه و روسري در رنگهاي شاد و زيبا استفاده ميکنند که بيشتر شبيه لباس زنان تالشي است. مردان نيز، شلوار، پيراهن، کلاه و نيم تنه ميپوشند. صنايع دستي روستاي قلعه رودخان مشتمل بر انواع بافتههاي پشمي شال، جوراب، چادر و دستکش است. انواع غذاهاي محلي عبارتند از: آغوز قاتق (فسنجان)، سير و شفيد و گوشت (سيروشويد)، آلو خرما گوشت، شامي، بلبوپلو، نهمه قرمه، ويزوکوکو، قيمه، شير قورمه، آلو مسما. موسيقي محلي اين منطقه با استفاده از سازهاي نقاره، ني، سرنا، دياره (دايره) و سنج در مقامهاي طالشيخواني، چوپاني، شاديخواني، هيار هيار، امان ليله و يدوله اجرا ميشود.
دسترسي: اين روستا از طريق شهر فومن با جادهاي مناسب، آسفالت و بسيار زيباي جنگلي قابل دسترسي است. |