ورود به حساب کاربری

نام کاربری *
رمز عبور *
مرا به خاطر بسپار.

گیل یار

نمایش گیلکی - داستان

...هتو پا ماله دره تا

 

هتوپاماله دره، انگاره ي ايتا بازييه، داستان وُ نمايش مييان.

 

هم انه، هم اون.

نه انه، نه اون.

ويشتر ايتا وامجه ،دس گرمی نیوشتن ره

          ايتا درازه تني بي.

          چپ دس اوسرجا كش اَشپزخانه يه، باايتا دوسته در و ايتا واوسته درچك.

          درچه چبني جير، صانه پيش رو، اي دس ميز و دونه سانه لهستاني اوستول اكش اوكش نها.

          ميز سر ايتا تونگ آب و اي دس آب خوري اونه دُر و ور ديچه نها.

          ايتا ديواركوب، درچه جُر بوكوفته نا.

          دونه سانه عسک قاب  ديواره اكش اوكش دوچكسته نها.

          صانه خوت دوکشاستیه، ايتا نورسوك جه بوجُردتابه اوتاق كشا، اي لوشا فتابه.

          ايتا سورخه پاپوي دوكوده زناي، کولا به سربنا،دس به کمربزه، نورجير بپا ايسا خانه:

                 " تی واستی گل کین بوکوده ،جنگی اسبا زین بوکوده

                   های دگاده،پیش فوراده،سامان بیگیره

          جه من جانانا فاگیره    خدانخاسته،اونی خاست مرا بپاسته

          هسا پابه زنجیلا گه،جه خوزندگی سیرا گه.

          باوردم ازاد ببه باز،شاد ببه باز.

          بورسین اونه بنده،کی بختربمانه زنده...  "

          نور دوكشايه، زنای تاريكی مئن اويرا به، صانه دوبارده روشنابه.

          ايتا پيرمردای زمين سر نيشته، خوجورافا دوكوداندره

          ايتا پيرزناكم، ميز و صندلنا ايتا كونه شالکی ارا پاكا كوداندره

                    *****************************  

          مردای: دانم ترا جختراشو

           زنای: جه كويا دانی؟

          مردای: آخر خيلی زمات شينه.

           زنای: خُب ببه، كی چی! (هوتوشالکی ارا رف چيك چيناپاكا كوداندره)

          مردای: خيال كونم الانه، بلگی يم ترا ياد ببه،نانم..

           زنای: مرا همه چی ياده، هيچی مرا جخترانشه،

           مردای:اهه تی جان گی

          زنای: خايي ترا بگم، اولي بار، بعد اون همه پيغام و پسغام، قرار بوبُ كس كسا بيدينيم،     كويابو، چي دوكُوده بي،تی خاطردینه  چوتو تي رنگ وسومات واگرداسته بو، تي دس پركسي، الكي تاوه دابي تي كُت جيب کشه مئن. تي كُت جلوراس بو، اون پولوكام تاهبه سردَوِسته، ايتا سورخ فوكولم تي گردن وارگاده، بازم خايي بگم ...

          مردای: واقعن ترا  ياده. (جوراف دوكودنا توماماكونه، ايسه زناكا كالاكال فنديره))

          زنای: بس چی ،مرا خيلي چيزان ياده كي ترا ياد نييه، نانم چره فكركوني تو بهلولی من لارتورف.

          مرداك لب كونا خنداشه گه: الان ترا گم چره (خو دسا زمين جا اوسانه نهه خو پا زانوسر) ان خانی كی هيزاردفا خانه جا بيرون آيي، درا چفتا كوده پس، ترا ياد آيه كي كيليد گوشا اونسادي بازين هه در پوشت با ايلنگي بئسي اَپا او پا بوكوني، ياكي بيشي همساده خانه تي خون خونا بوخوره، تا من واگردم بايم، خُب اگر ترا هيچي جخترانشه، چوتو اَ اتفاق هيزاردفا دكفه، بازم دكفه؟ (جه خو جا ويرسه، خو كُتا كي وارگاده نا وگيره دوكونه، ايبچه تينيبي يا سراجُر سراجير شه، سرجاكش ايتا اوستول  سر فوروز اَيه.)

          زنای كوئنه پارچه هوا مييان فلاكانه، دوبارده شروع كونه ايچي ديگرا پاكا كودن گه: كبچي لبچي يا گه «اقزونا مناباخ،" به تخت سر، بيدين كي، كي يا چي گه، نه ان كي ترا هيچيِ يادا نشه،  پس چره تو هيزاردفا اَهيزارتا پيله كانانا بيجير شي بازون كوناكونا فرنه كشان واگردي، كي اَچي يا اونسادي، اوچي يا فراموشا كودي؟ هله خُبه كي همه تا صُب را دنگفته ترا گم، هيچي يا جختراندايي!

          مردای: اونقد كي درازه روده گي كوني، هتو وينرشته، دس و ديم نوشورده تي چيليك دان واوه، چي چي نن مانستان چيرچيركوني، منكي هيچي،روستمم ببه، جه هوش و حواس دكفه.

          زنای خوشاليكي يا باز هوا ميان فلاكانه، مرداكا زرخاشو فندره گه: هميشك خودا هتوبي، تي ناما نهی تی همساده سر، ترا خودا حريف نيه، خايي من حريف ببم.

          مردای ايبچه نرما به گه: ولانشتي بگم، اونقد گب به گبا كودي، مي ارا چانه به چانه بامويي كي مرا ده لاب جختراشو چي خاستم بگم، باختاواره خانه خراز ونلانه ادم لبله به جير بايه.

          زنای: خُب واچرخان بوگو چي بو.

          مردای: هيچي مرا ده جخترا شو. (رادكفه تينيبي جا بيرون شه. )

          صانه تاریکا به

         کس به کس خوردن چیک چینه صدا ایه.....         

    ۲

هوتو هو اولي بار مانستان ايتا گوشا نور فتاوه، هوسورخه پاپو زناي بازم هو آوازاخانه واويرا به، صانه دوبارده روشنابه.

          پير مرداي كرا خو جورافا كانداندره، بازون كي كانه ويرسه خو كوتا ايتا اوستول دسته سر وارگانه، زناكم ايسا مرداكا فنديره.

          مردای: راستي داني چي خاستم بگم؟

          زنای: اكه؟

          مردای: هه چن روز پيش.

          زنای: من كي دومايه مي زاك  خانه ايسا بوم.

          مردای: نه، مي منظور قبل تي شوئنه.

          زنای: قبل اونم كي اما كس كس ارا قاربيم.

          مردای: خُب تی تخصير بو.

          زنای: بازم خايی شروع بوكونی.

          مردای: من كی شروع نوكوده بوم، تو بی شروع بوكوده بی.

          زنای: لا اله الا (زنای ايتا ايتا شام اثاثا آوره سفره سر نهه كی تينيبی تان واشاده نا))

          مردای: لا اله الا ناره

          زنای: بورسين بيا تي شاما بوخور، ونلان اوي دفا مانستان واكوفتا به، ويري! شام خوردنام تاني بيگی. (مردای سفره ور نيشينه زناكام هوتو))

          مردای: نانم چره، ونلانی مي لبله بيجيربايه، هر وقت خايم ايچی ترا بگم، اونقد تاقچه وازكونه مانستان، ايا اويا وازكونی، مرا ده آخر سر جخترا شه كی چی خاستيم بگم.

          زنای: تی شاما بوخور بلگی ترا ياد باموُ.

          مردای: نه مرانوا

زنای: خاب چی بو بوگو؟

          مردای: الان مرا ده جخترا شو. (ويريزه آيه صانه جلو زناكا پوشت گوده پاچوكو نيشينه))

          ايميزگاله ايميزگاله نور دوكوشايه، ديواركوب تيك تاك ديبه صانا پورا كونه.

          رشت-  تير85

   عنوان نوشته وام گرفته ازدوست شاعرم"رحیم چراغی"است.

 

------------------------------------------------

مطالب مرتبط:

مشتی هوای تازه...

شریر ما جیجاکه ورزان

رم بوکوده اسبان پا صدا کی بال داشتیدی

 

 

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

آپلیکیشن گیله قصه

 

 

عبدالرحمان عمادی

چه کسی آنلاین است؟

ما 129 مهمان و بدون عضو آنلاین داریم